Emet Mutlu Sonlu Masöz

Tasasız kuşların yamacına yırtıcı bir hayvan benzer biçimde sessiz bir şekilde sokulan Wolf’u seyreden biri, bunun nerede ise bir çocuk oyunu olduğunu düşünürdü. Ama Scarlet bundan etkilenmişti fakat bu, eğitimli bir uzman gibi ölü ördeğin tüylerini yolan ve pişerken derisinin derhal altındaki yağların akması için delik deşik eden kızı seyrederken Emet Mutlu Sonlu Masöz Wolf’un yüzünde beliren derin huşu ifadesinin yanında bir aslati. Aslolan güçlük, ateş yakmaktaydı fakat Scarlet, el ekranında hızlı bir arama ve tabancaının şarjörlerinden birinden aldığı barutu zekice kullanarak,  kendini kısa sürede ağaçlar arasından yükselen gri bir duman bulutunu izlerken buldu.

Oturmuş olduğu yerde ayaklarını öne doğru uzatırken, Wolf un gözleri ormanı tarıyordu. “Ne zamandır çiftlikte yaşıyorsun?” diye sordu, topuklarıyla toprağı ittirerek. Scarlet dirseklerini dizlerine dayadı ve sabırsızlıkla, hâlâ pişmeye idame eden ördeğe baktı. “Yedi yaşımdan beri.” “Paris’ten neden ayrıldın?” Scarlet ona bir bakış attı fakat Wolf’un gözleri, gölün huzurlu sularına kenetlenmişti. “Paris’te çok acınası bir yaşamım vardı. Annem babamı terk ettikten ve babam vaktinin çoğunun benimle değil de barlarda geçirmeye karar verdikten sonra, ben de babaannemin yanına taşındım.” “Ve babaannenleyken daha mutlu olabildin mi?”

Emet Mutlu Sonlu Masöz

Scarlet omuz silkti. “Alışmam biraz vakit  aldı. Şımartılmış bir şehir çocuğundan, şafakta kalkıp günlük işleri halletmesi beklenen bir çiftlik çocuğuna dönüşmem gerekti. İsyan ettiğim zamanlar oldu. Ama buna rağmen, eski yaşamımla kıyaslanamazdı… Babamla yaşamış olduğun günlerde, sırf onun dikkatini çekebilmek amacıyla, benimle ilgilenmesi için sinir krizleri    geçirir,    bir    şeyleri    kırıp    döker    ve    yalandan     hikâyeler    uydururdum. Fakat babaannemleyken, bunların hiçbirini yapmadım. Ilık akşamlarda  bahçede oturur, yalnız sohbet ederdik ve babaannem benim söylediklerimi can kulağıyla dinlerdi. Ağzımdan çıkanların bir değeri varmış şeklinde, fikirlerimi hakkaten önemserdi.” Alevlerin altındaki külleri seyrederken, Scarlet’ın gözleri buğulandı.

İkimiz de bir çok fikir sahibi ve herhangi bir şey mevzusunda hatalı olduğumuzu kabul edemeyeceğimiz kadar inatçı olduğumuz için, sohbetlerimiz çoğu vakit alev ateş bir tartışmayla sonlanırdı. Ama her seferinde, tam da birimiz bağırmaya veya kapıları çarpmaya hazır hâle gelmişken, babaannem  birden gülmeye başlardı. Sonrasında ben de ona katılırdım. Ve o da bana, kendisine çekmiş olduğumu söylerdi.” Scarlet yutkundu, kollarıyla sıkıca dizlerine sarıldı. “Ona benzediğim için, önümde zorlu bir yaşamın beni beklediğini söylerdi.” Scarlet gözlerine bastırdığı avuçlarıyla, gözyaşlarını düşmeye başlamadan önce dağıttı. Wolf, Scarlet’ın sakinleşmesini bekledi, sonrasında sordu; “Hep yalnız ikiniz mi vardınız?” Scarlet başını sallayarak onayladı ve gözyaşlarını bastırdığından kesin olduğunda,